συλλογικά εκφωνούμενη επίσημη αλήθεια που συχνά είναι ψέμα

Πώς μας βλέπουν»
Το ταρακούνημα από την -σε ήπιο μέτωπο: προηγήθηκε ελβετική εφημερίδα, ακολούθησε βρετανική/διεθνής, από κοντά γερμανική- αμφισβήτηση της πορείας της ελληνικής οικονομίας επανέφερε στο προσκήνιο μια ελληνική μας τάση: να αρπαζόμαστε από το πώς μας βλέπουν «οι ξένοι». Ειδικά οι έγκυροι, όπως οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί (που απόηχός τους ο διεθνής Τύπος: αυτή τη φορά ερίζουν οι μύστες των διαδρόμων για το αν Βρυξέλλες – Επιτροπή ή Φρανκ-φούρτη – Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ήταν η πηγή της επίσημης ανησυχίας), ή πάλι οι βαρείς, όπως οι ΗΠΑ ή οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (το είδαμε πρόσφατα με το Μακεδονικό και το βέτο, το βλέπουμε με το παίγνιο των αγωγών, κινδυνεύουμε να το βλέπουμε επί καιρό όσο θα εξελίσσονται τα εξοπλιστικά μας). Ενα ιδιότυπο υποσύστημα αυτού του φαινομένου είναι «η θέση των Βρυξελλών»: και εδώ, πιο πρόσφατο το φαινόμενο της επιρροής που ασκεί στη δική μας δημόσια συζήτηση για το περιβάλλον (αυτόνομο υπουργείο ή μη, συζήτηση για τα πυρηνικά ή μη κ.ο.κ.), αλλά και οι εμπλοκές χθες στον ΟΤΕ, στη μετεξέλιξη της ΔΕΗ, νωρίτερα στο «βασικό μέτοχο» ή πάλι στο ζήτημα των κολεγίων/ιδιωτικών ΑΕΙ. Είναι ιδιότυπη αυτή η διάσταση των Βρυξελλών γιατί διαθέτει θεσμικά δόντια, δηλαδή συνοδεύεται κάθε τόσο από μια αιτιολογημένη γνώμη και (ενδεχομένως) από δικαστική προσφυγή ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου – που με μεγάλο μπρίο τις αντιπαρερχόμαστε, μάλιστα υψώνοντας κάθε τόσο λάβαρα εθνικής υπερηφάνειας και ανεξαρτησίας (Προκόπης Παυλόπουλος επί «βασικού μετόχου», σκιά του εντελώς πρόσφατα η Φάνη Πετραλιά για το ασφαλιστικό των υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος…), έως ότου έγινε φανερό ότι σε βάθος μπορεί να υπάρξει και μια διασύνδεση, π.χ., με τα πεφιλημένα κονδύλια των Διαρθρωτικών Ταμείων, και μας κόπηκε ο βήχας… Ας είναι. Πάμε πάλι στην αρχή του επιχειρήματός μας. Κάθε φορά που διατυπώνεται από το διεθνές σύστημα μια άποψη αρνητική για την Ελλάδα, έχουμε αναμεταξύ μας μια τρικυμία. Αν εκείνη που δοκίμασε ο Γιώργος Σουφλιάς με την υπόθεση Πρωτόκολλο του Κιότο και η άλλη που βίωσε ο Γιώργος Αλογοσκούφης με τη συντονισμένη αμφισβήτηση της διατηρησιμότητας της οικονομικής ισορροπίας μιας χώρας με έλλειμμα στο ισοζύγιό της άνω του 15% του ΑΕΠ απορροφήθηκαν, πολιτικά, από τη συνολική αναταραχή των ημερών, από το γενικό ανέβασμα των τόνων στην πολιτική σκηνή και τη μιντιακή αμηχανία στη διαχείριση του βολικού χάους ενώ ο κόσμος βολοδέρνει στα προβλήματά του, το φαινόμενο της απορρύθμισης της εσωτερικής συζήτησης κάθε φορά που μας αμφισβητούν «οι ξένοι» θα άξιζε να προβληματίσει σοβαρότερα. Γιατί, ούτως ή άλλως, μπαίνουμε σε χρόνια ταραγμένα. Γιατί τα πραγματικά προβλήματα είναι τα εσωτερικά μας, τα ριζωμένα στην «ελληνική πρακτική» προβλήματα. Η τραγική αδιαφορία για το περιβάλλον, η προοπτική να ξανακαούμε το φετινό καλοκαίρι, το ενδεχόμενο να χαλάσουμε τις θάλασσές μας με τον ευτροφισμό που προκαλούν τα λύματα είναι η ουσία – όχι το οποιοδήποτε Κιότο. Η αντίστοιχα τραγική λογική του βολέματος στην οικονομία, του βολέματος καταστάσεων, του βολέματος με τη συλλογικά εκφωνούμενη επίσημη αλήθεια που συχνά είναι ψέμα -από το ασφαλιστικό μέχρι την ανταγωνιστικότητα που χάνεται με άκρα αμεριμνησία- είναι η ουσία στην οικονομία. Οχι το τι μήνυμα πάνε να περάσουν οι Βρυξέλλες ή η Φρανκφούρτη στις διεθνείς τράπεζες ή στις rating agencies για το πώς αυτές δανείζουν ή «βαθμολογούν» μαύρα πρόβατα σαν την Ελλάδα ή την Πορτογαλία. Πέρα από τον επαρχιωτισμό μας, παραμονεύει η ουσία.

Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/entry/